1507 Spanje

01 de portugese kust

Foto: de Portugese kust

Een zeiler met geduld heeft altijd goede wind. Echt heel veel tijd hebben we niet, maar voorlopig toch nog genoeg om telkens het juiste weervenster af te wachten. Zoals de kaarten er nu uit zien zou het zelfs prima zeilweer worden. We verlaten Portimao met veel verwachtingen, echter ter hoogte van Lissabon gaat het mis. Het grootzeil scheurt. Het topje is er volledig afgescheurd. Hoewel ik goed zorg draag voor mijn zeilen, waarschijnlijk zijn de draden toch door UV aangetast. We lopen Cascais binnen en vinden er onmiddellijk een zeilmaker. Gelukkig kunnen we ankeren in de baai, want we hebben nu geen sponsors meer die ons uit eten nemen en de marinas voor ons betalen. We vinden ook weer even de tijd om schoon schip te maken.

02 het grootzeil scheurt

Foto: het grootzeil scheurt

Ik kom hier in de viswinkels weer de espada tegen: zwarte monsterachtige diepzeevissen, die met lijnen van meer dan een kilometer lang van hun duistere wereld naar boven worden gehaald. Ik vertelde Crismae dat ik ze al gezien had, maar kon me niet goed meer herinneren waar. Maar nu weet ik het weer. Ik zag ze 5 jaar geleden toen ik in Madeira was. Daar is het een specialiteit. Mijn moeder heeft er daar 1 heeft gekocht en in de pan gedraaid.

03 Cascais

Foto: de haven van Cascais

Enkele dagen later, op 2/7/15 is het zeil weer hersteld, 179Euro. Lap. Ik ben al gewoon geworden aan de prijzen die ze aan jachties aanrekenen, maar het doet toch elke keer zeer. Er staat eigenlijk te veel wind om het zeil te monteren, maar omdat we morgen willen vertrekken, wil ik vandaag nog het grootzeil gemonteerd hebben.

Op 3/7/15 zijn we weer op weg. Er staat een zachte deining. Het is eigenlijk zalig zeilweer. Ik ben blij. De laatste dagen was het te veel opboksen tegen de natuurkrachten, met maar 1 doel, op tijd thuis zijn. Het zeilen was bijna een sleur geworden, varen om te varen zoals een vrachtwagenchauffeur over de snelweg raast en enkel rust omdat de tachometer het hem verplicht. Nu kan ik weer even genieten van de zee, de dolfijnen die met ons mee zwemmen, het zicht op de mistige rotskust in vroege zonnestralen. Ik heb koffie gemaakt, de kopjes blijven mooi op tafel staan. We nemen het ontbijt buiten in de vroege ochtendzon. Voor even lijkt het leven op Donna weer op de foto’s van de brochures die charters of jachten verkopen. Ik voel me goed. Ver voor ons zie ik het streepje van de mast van een zeiler die nog wat vroeger uit zijn bed kon dan wij. Tot nu toe was ik de enige die noordwaarts zeilde.

04 Muxia

Foto: kerkje van Muxia

De Atlantische golven zijn groot en krachtig, en als ze tegen zitten, enorm lastig, maar golven van 30m ben ik toch nog niet tegengekomen. Het is vaak heel moeilijk om de praatjes en de werkelijkheid van elkaar te scheiden. Uiteraard willen we voorzichtig zijn en luisteren naar goede raad. Voor mij is het altijd de eerste keer dat ik een traject afleg, dus steek ik graag mijn lichtje op bij zeilers die het al een keer hebben gedaan, maar wat je soms allemaal te horen krijgt… Zeilers kloppen nu eenmaal hun verhaal graag wat op om hun daden wat heldhaftiger te maken.

05 Come

Foto: de kust van Come

Tijdens een wandelingetje in de middagzon kregen we een fris glas water aangeboden door een zeiler. Hij zelf zat aan de witte wijn, en ik zag dat het niet zijn eerste glas was van die dag. Hij was naar eigen zeggen al overal geweest, van de Zuidpool tot de Noordpool. Toen hij hoorde dat we de golf van Biskaje wilden oversteken, viel hij bijna van zijn klapzeteltje van het lachen. “In dit seizoen?” schaterde hij, “ dat is zelfmoord plegen. Er zijn cirkelwinden, mijnheer, cirkelwinden!” Hij bleef het maar over die cirkelwinden hebben, en in mijn gedachten zag ik ze nu omheen zijn beschonken hoofd draaien, zoals een striptekenaar een krulletje plaatst boven het hoofd van een dronkenlap. Zijn compagnon beaamde hem, maar ze deed het maar denk ik om hem niet in diskrediet te brengen. Toen we weer op weg naar Donna waren vroeg Crismae me of ik hem wel geloofde. Ze had niet door dat hij beschonken was, en dacht dat hij net zoals wij water aan het drinken was. Ik was blij dat ook zij haar bedenkingen had. Ze kijkt sowieso al wat op tegen die laatste grote oversteek. “Volgens mij is hij maar een blaaskaak.” Zegde ik haar, ze beaamde me. Maar ik ben mijn leven nog niet beu natuurlijk, dus deed ik mijn huiswerk toch nog maar eens over. Volgens de Jimmy Cornell is het beste seizoen om de golf van Biskaje over te steken van mei tot de eerste helft van augustus. Ik zit dus goed.

06 Mehirs van La Coruña

Foto: menhirs van La Coruña

Op 10/7/15 1500 passeren we kaap Finisterre. De golven zijn woelig en dreigend, ik zie tot wat ze in staat zijn, maar ze zijn door de milde wind van vandaag even in slaap gedommeld. Kaap Finisterre; het ‘einde van de wereld’, de golf van Biskaje, het zijn namen waar de zeilerliteratuur van bol staat. Het zijn namen die respect afdwingen. En dat respect geef ik hen ook. Het is niet omdat we bijna thuis zijn dat er niks meer kan gebeuren.

07 de burcht van La Coruña

Foto: de burcht van La Coruña

La Coruña is niet wat ik ervan verwacht had. Zo gaat het vaak. Je hebt je een beeld gemaakt van de plaatsen die je gaat bezoeken, en eens je dr eenmaal bent blijkt het er totaal anders uit te zien. La Coruña is een grote stad, te vergelijken met Antwerpen. Er zijn gezellige hoekjes en kantjes, het heeft een mooi middeleeuws centrum en er is alles te vinden. Zelfs een IKEA. Ik herinner me hoe ik vroeger na het opbreken van een relatie naar IKEA ging om me wat beter te voelen. Je ziet er al die jonge koppeltjes ruzie maken omdat ze het niet eens geraken over hoe ze hun huis willen inrichten. De gedachte dat ik daaraan ontsnapt was kikkerde me altijd op. Nu neem ik er Crismae heen om wat ideetjes op te doen.

08 Volvo Ocean Race

Foto: we maken kennis met de crew van de Volvo Ocean Race

In La Coruña gaan we nog even uit het water. Het was niet gepland, maar de boegschroef deed het weer niet. Er moet een gloednieuwe in. Uiteraard kan ik ook zonder, maar een boot van 15m verkoopt beter met boegschroef. En vanaf we in Antwerpen zullen aankomen zal Donna te koop staan. Ze heeft haar job immers gedaan.

10 Crismae anti fouling

Foto: we maken er nog eens gebruik van om een nieuwe laag anti fouling aan te brengen

We verliezen hier 2 weken, en wanneer Donna klaar is staat de wind heel slecht.

12 Donna op het droge_edited

Foto: Donna, nog eens op het droge

Ik hoop nog steeds om op 15 augustus thuis te zijn. Maar ik ga heus geen onnodige risico´s nemen. Er trekt momenteel een enge depressie over de golf. Als we op 2 augustus vertrekken zou het kunnen dat we goed weer hebben helemaal tot in België. Ik blijf elke dag nieuwe weerkaarten downloaden.

09 La Coruña

Foto: Crismae in La Coruña

We liggen in het midden van het stadscentrum dus is het heel makkelijk om wat festiviteiten mee te pakken. Er is een middeleeuwse week aan de gang. Crismae is heel enthousiast om rond te wandelen in taferelen die je normaal alleen in de film kan zien.

10 middeleeuwse week

Foto: middeleeuwse week

Zo maakt ze kennis met onze oude Europese cultuur. Ik herken het van bij ons, voor haar is het allemaal nieuw.

11 Europese cultuur_edited

Foto: Vaandelzwaaiers, onze Europese cultuur

11 Ridders

Foto: Crismae op de foto met “echte” ridders

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

1506 Portugal

01 Ilha da Culatra

Foto: Ilha da Culatra

Het was toch even naast de Portugese passaat gerekend, mijn planning om snel snel omhoog te varen viel meteen in het water. We waren nog maar pas de beroemde kaap van Trafalgar voorbij of we kregen er al mee te maken. Ik wilde recht naar Portimao zeilen, daar ankeren en dan de kaap S. Vicente ronden. Maar tegen het einde van de dag kwam de wind zo hard van de neus dat ik noodgedwongen moest uitwijken en beschutting moest zoeken achter Ilha de Culatra, een eilandje net voor de kust van Faro.

02 gestrande boten

Foto: gestrande boten

Het waait ook daar nog zo hard dat we besluiten de dinghy maar niet te water te laten, en gewoon de avond op Donna door te brengen. Het eilandje is een beetje het toevluchtsoord voor vele jachties die aan lager wal zijn geraakt. Het is een beetje het Hole in the Wall van Portugal. Veel van het land komt door de getijden droog te liggen, waardoor het een goede plaats wordt om aan je boot te werken. Je moet dan wel snel zijn natuurlijk, want het water komt ook weer terug. Sommige jachties zijn niet snel genoeg en liggen er daarom al zo lang dat ze langzaam aan een optrekje op het strand hebben gebouwd. Het zijn soms kunstige dingen.

03 optrekje1

03 zeilershutje

Foto: optrekje van een jachtie

Onze buren, een klein Belgisch jachtje is hier 10 jaar geleden aangekomen, en deze plek werd het einde van hun zeiltocht. Ze geven ons tips om verder te gaan. De havens zijn ook hier weer peperduur, maar ze kennen enkele ankerplaatsen waar je gratis kan blijven liggen. Ze weten ons te vertellen dat het met de wind elke dag zo gaat. In de morgen is er bijna geen wind, in de namiddag pikt het op om tegen de avond soms met 20-30 knopen te waaien. Het levert veel elektriciteit op, ik kan mijn koelkast op volle toeren laten draaien, maar aangenaam is het niet. Hoewel we goed beschut liggen, slaan de korte, pas opgebouwde golven hard tegen de boeg.

04 garnalenvisser

Foto: garnalenvisser

Hoe meer ik met de mensen praat, hoe meer ik begin te beseffen dat de Portugese kust opvaren geen pleziertrip zal zijn. Wie te dicht tegen de kust blijft krijgt te maken met golven van soms 30m hoog! Wie meer voor de open zee kiest krijgt een felle wind tegen. Altijd. Behalve nu dus, maar we zijn er nog niet. We liggen nog altijd aan de zuidkust van Portugal, en moeten de kaap nog ronden.

05 stoere zwemmer

Foto: stoere zwemmer, ik ben nog steeds het koude water niet gewoon

Internet is er op dit eiland niet, dus ik moet me baseren op weerkaarten die al enkele dagen oud zijn, maar zoals het er nu uitziet zal het ons niet lukken om zelfs maar iets van de gunstige bries die er nu nog waait mee te pikken. Ik heb me met de nieuwe situatie al wat neergelegd. De natuur kan je nu eenmaal niet forceren. Gelukkig hadden we eerder al wat tijd ingehaald zodat we nu de luxe hebben om op beter weer kunnen wachten, en gelukkig is het eten hier niet te duur, en smaakt het heerlijk. Wat ben ik blij dat ik de Oosterse keuken weer mag inruilen voor de Europese. Crismae is het niet met me eens, zij vindt het maar niets. De vis is voor haar niet hard genoeg gebakken, ze serveren geen rijst in de restaurants, er is geen internet, …

06 restaurant

Foto: de restaurants doen er alles aan om niet gezellig te zijn, maar de sfeer en de kwaliteit van de keuken geven hen iets unieks. Dit is Portugal zoals ik het me herinner.

Het is een beetje mijn fout. Ik had haar doen waterbekken over de Portugese keuken. Ik heb ooit eens met mijn vriend Peter twee heerlijke weken in Portugal doorgebracht. Het land en haar inwoners hadden meteen mijn hart gestolen. We aten bijna elke dag inktvis met vinho verde, de lokale sprankelende wijn. Ik kon er maar niet genoeg van krijgen. Ook nu smaakt het me weer voortreffelijk, ik ben er dol op. Maar Crismae verkiest de vis op Soedanese wijze, volledig uitgebakken, donker bruin, bijna zwart. Zelfs een ijsje als dessert kan het voor haar niet goed maken. Gelukkig smaakt ze de vinho verde wel.

07 distel3

Foto: opgepast voor de pikkebloemen

We beslissen om morgen heel vroeg op te staan, zodat we voor het weer heel hard gaat waaien Portimao bereiken. Daar zullen we proberen om nieuwe weerkaarten te downloaden, en dan zullen we nog wel zien.

08 blauwe boeg

Foto: blauwe boeg

Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

1506 Spanje

01 Mahon

Foto: de haveningang van Mahon

Ik weet het nu zeker, ‘de wereld is rond’. Het is de tittel van het scheepsjournaal van wereldzeiler Jean Heylbroeck, een boek dat ik vele jaren geleden bij Raf op het salontafel zag liggen. Ik had het graag gelezen, Raf zou het me geven als hij er zelf mee klaar was. Nu, 10 jaar later is Raf zelf bij me aan boord, en heb ik het boek. Maar nu ik zelf om de wereld heb gezeild ben ik wat minder gefoeterd om er in te beginnen.

02 Donna en Kris

Foto: de wereld is rond, Kris met Donna, na 5 jaar weer in Mahon

31/5/2015 Ik ben op tijd in Menorca om mijn nieuwe crew op te wachten: Nicole en Guy komen nog eens langs, en Raf, die van het boek, is er dus ook bij. Ik ben blij dat hij is meegekomen. Op zijn boot heb ik toen des tijds mijn eerste zeilervaringen opgedaan. Zonder hem zou ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen zijn.

02 selfie van raf met de rest

Foto: hoe krijg je iedereen op de foto? Raf weet raad: een groepsselfie

Voor het eerst kom ik op plekken waar ik al eerder ben geweest. Ik herinner me nog een mooie wandeling op Menorca, en we brengen een bezoek aan het fort.

03 crismae in de citadel

Foto: Crismae in het fort

Met mijn nieuwe crew aan boord is het weer feest. Vrijwel elke dag vinden we iets om te vieren. We kuieren van de ene ankerplaats naar de andere. Het komt er even niet op aan of we wel voldoende mijlen afleggen. Telkens er niet te veel wind staat grijpt Raf en Guy hun kans om te vissen. ‘Pietermannen’, noemt Raf ze, kleine visjes die op de bodem leven. Ze zijn lekker in de pan, maar je moet erg voorzichtig zijn voor hun stekels, die branden zoals een wespensteek.

04 pietermannne

Foto: vissen op pietermannen

Af en toe hopen we op iets groters, maar de grootste vis wist te ontkomen.

05 de grote vis weet te ontkomen

Foto: De grote vis wist te ontkomen

Menorca is mooi. Ik geniet er van. Het doet me goed om het even wat rustiger te doen, met wat meer luxe en met een prachtige groep samen.

09 wandeling in Soller

Foto: wandelen in Soller

Na jaren in de tropen te hebben geleefd ben ik niet meer aan de kou gewoon. Daar waar iedereen van het water geniet, vind ik het meestal nog wat te koud. Ik ben 30 graden gewoon, badwater. Ik zwem, maar het vergt moed.

08 Guy in het water

Foto: Guy in het water

Van Menorca is het een kleine stap naar Mallorca. In Pollenca maak ik wat tijd vrij om herstellingen uit te voeren. Ik had gehoopt om er wat bekenden tegen te komen, maar iedereen van toen is weg. Via Soller zeilen we naar Antratx, waar ik Donna had gekocht. Het valt me op hoeveel jachten er hier zijn. Prachtige boten, de nieuwste modellen, veel luxe en gepoetst tot ze er van glimmen. Crismae haalt er haar neus voor op: “zondag zeilers” noemt ze hen. De meeste boten komen de jachthaven nooit uit. Nu we de wereld rond zijn mogen we wat meer noten op onze zang hebben. Het is inderdaad een ander soort publiek. De kreeft en champagne soort, maar het is leuk om er toch even deel van uit te maken.

07 er is elke dag wel wat te vieren

Foto: er is elke dag wel wat te vieren

Buiten lekker tafelen wordt ik ook nog met een volle dieseltank gesponsord, en op een mooie dag komt Guy met 4 spiksplinternieuwe fenders terug van de jachtwinkel. “Voor jou,” zegt hij, “die kan je gebruiken.” Ik kan er nu inderdaad weer voor een tijdje tegen.

06 Donna in Soller

Foto: Donna in Soller

Crismae valt het ook op: “We hebben een goede crew”, zegt ze, “veel beter dan ik.” Gelijk heeft ze. Geen van hen zit ooit stil. Nicole herstelt vakkundig het leder van mijn stuurwiel, Guy is altijd wel wat aan het poetsen, en Raf helpt overal een handje mee. Op een wip en een knik is al het werk klaar. Gemakkelijk zo.

10 nicole herstelt het stuurwiel

Foto: Nicole herstelt het leder van mijn stuurwiel

Dan gaat het langs Ibiza en Formentor. Op 16/6/2015 steken we de nulmeridiaan over. De zondagzeilers laten weer even van hen horen. Tot 2 maal toe moet de kustwacht uitrukken om zeilers in nood te redden. We kunnen alles over de radio volgen. Er is ook al enkele dagen een zeiljacht vermist. Het was van Tunesië op weg was naar Gibraltar. Maar ik kan beter geen grote mond opzetten. Na 5 jaar te hebben gezeild besef ik maar al te goed dat er heel veel kan misgaan, zelfs met de beste zeilers. Ik denk terug aan mijn eigen eerste aarzelende pogingen om Donna te besturen. Het was niet makkelijk, met vallen en opstaan. Zeil je voor het eerst, dan schep je water. Dat er hier een kustwacht overal en altijd paraat staat is een absolute zegen.

11 benidorm

Foto: Benidorm

Het laatste plekje dat we allemaal samen bezoeken is Benidorm.

12 benidormmobiel

Foto: De benidormmobiel

Buiten ik was niemand er al geweest. Het is wel eens een bezoekje waard. Je komt er een ander soort publiek tegen dan in Port Andratx.

13 publiek van benidorm

Foto: het Benidorm publiek

Na Benidorm zijn we weer alleen op Donna. Het waren aangename weken met aangename mensen. België kwam met hun bezoek weer wat nadrukkelijker dichter bij. Van veel wereldzeilers heb ik gehoord dat daarmee ook de schrik voor het gewone leven weer de kop komt opsteken. Vertrekken was voor iedereen een zware beslissing, maar terugkeren blijkt nog moeilijker te zijn. Gelukkig heb ik nog dromen genoeg om te verwezenlijken. Voor Crismae ligt het anders. Zij is steeds verder van huis, verder weg van haar familie. De wereld die voor mij bekender wordt, is haar vreemd. Hier moet je geld in de winkelwagentjes steken, om op personeelskosten te sparen. Er zijn wachtrijen aan de kassas van de supermarkt, en je moet je spullen zelf inladen omdat kassiers te veel geld kosten. Er staat om dezelfde reden ook geen 5 man personeel meer in elk piepklein winkeltje Als je op het toilet zit gaat het licht automatisch aan, om energie te besparen. En als je dan niet beweegt moet je je kont in het donker afkuisen, enkel met papier, want er staat geen kraantje meer met water. Mensen rapen met een plastiek zakje de stront van hun hond op en afval moet worden gescheiden. Er lopen soms naakte mensen op het strand, en hier gooien ze je daarvoor niet voor in de gevangenis, zoals in Maleisië, omdat de aarde hier niet begint te beven als mensen hun broek afsteken. Zij heeft nog meer vragen over haar nieuwe leven dan ik. Wat zal zij gaan doen? Ze heeft schrik van de kou die haar te wachten staat, van de nieuwe taal, het nieuwe leven. We leven nu al meer dan 2 jaar samen met elkaar, 24u op 24u op een kleine ruimte. Overal waar ik heen ga gaat ook zij heen. We hebben misschien al meer tijd samen doorgebracht dan vele koppels in België die al 20 jaar getrouwd zijn en elkaar enkel ’s morgens en ’s avonds even zien om dan de hele dag uit werken te gaan. Ze vreest dat ze er niet aan zal kunnen wennen, zo alleen te zijn als ik weg ben.

14 k&c

Foto: Kris en Crismae

Ik mag van het nieuws vanuit België niet klagen. Ik heb bericht gekregen dat ik weer mijn oude baan kan opnemen in de Koninklijke Balletschool van Antwerpen, en Raf van Evy zou blijkbaar een plekje voor mij hebben kunnen verzekeren in het Willemdok aan het MAS, de mooie jachthaven van het Eilandje. Dan woon ik dicht bij mijn werk. Het zal voor mij de eerste keer zijn dat ik in de stad woon. Maar ook voor wanneer ik de drukte wil ontvluchten is er goed nieuws: de andere Raf heeft een grote caravan die hij niet gebruikt. Die mag ik als ik wil op het stukje bouwgrond dat ik voor mijn vertrek gekocht had in de Ardennen zetten, prachtig gelegen. En daarmee kan ik dan al meteen weer aan vakantie denken.

15 royal mail

Foto: Royal Mail, Gibraltar, ik hou van de plek, het is Engelser dan Engeland. Jammer dat ik zo snel weer verder moet.

De wind staat goed om richting Gibraltar te zeilen. Maar meer nog, de wind staat ook nog een aantal dagen goed om de kust van Portugal omhoog te varen. En dat gebeurt niet vaak. Als ik snel in Gibraltar ben, en dan snel de kaap van Portugal rond, zou de wind me voor een aantal dagen noordwaarts blazen. Het is randje boordje, maar ik beslis toch om zonder tussenstoppen naar de poort van Europa te zeilen. Het worden twee lange nachten, en ook nu weer een pan pan op de radio, niet voor een jacht dat aan het zinken is, maar voor een rubberboot met 22 Marokkanen die illegaal naar Europa willen. Op 20/6/15 komen we er aan. De volgende dag reeds zijn we weer op weg. Crismae ziet al die haast niet goed zitten. Zij zit nog in het ritme dat we hadden in Thailand.

16 Donna in mahon

Foto: Donna in Mahon

Voor mij is het de tweede keer dat ik het nauw van Gibraltar passeer, maar in plaats van zoals de eerste keer zuid af te draaien, om aan mijn wereldreis te beginnen, draai ik nu noordwaarts, naar huis. Ik zie jachten voor me die ook hun keuze maken en vraag me af wat ze gaan doen. Zijn ze op weg naar grootse avonturen, of keren ze zoals ik weer naar het koude noorden, beladen met een volle vracht mooie herinneringen?

17 de rots van Gibraltar

Foto: de rots van Gibraltar

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

1505 Sardinië

1505 Sardinië

01 de baai van Villasimius

Foto: Baai van Villasimius

Op 20/5/2015 komen we met een lichte bries in Sardinië aan, net voor de wind draait. De baai waar we ankeren is woelig en open van het zuiden tot het westen. Als morgen de wind draait zal ik een andere plek moeten gaan opzoeken. De dag nadien proberen we naar Cagliari te zeilen. Het is wind op kop, en uiteindelijk waait het zo hevig dat we moeten terugkeren. Evy, dochter van Nicole en Guy en haar echtgenoot Raf zullen dan maar naar de Golf van Carbonara moeten komen, want daar liggen we voor anker. Het is geen goed zeilweer als ze er zijn. De mistral houdt ons aan de Oostkant van het eiland. Hoewel we niet echt veel gezeild hebben was het toch leuk met hen aan boord te hebben. Ik kende hen eigenlijk alleen maar van familiefeestjes. Dan is het heel aangenaam om na een weekje samenleven vast te stellen dat je een toffe familie hebt.

02 de voltallige crew

Foto: de hele crew

Ik blijf elke dag nieuwe weerkaarten downloaden, want op 31 mei zullen Guy en Nicole landen op Menorca. Het ziet er naar uit dat we vanaf de 29e betere wind zullen hebben. Net op tijd om onze volgende afspraak na te komen.

03 Binnentuintje

Foto: binnentuintje

Het begint wat te kriebelen bij me. Ik was al op Menorca. In Mahon zal Donna voor het eerst in 5 jaar haar eigen koerslijn snijden. Ik zie de heuveltop van Mahon steeds duidelijker en klaarder zijn plaats opeisen aan een vage horizon. Mijl na mijl wringt hij zich nadrukkelijker tussen zee, lucht en mijn emoties, want met die rots dringt ook het einde van mijn zeilreis zich op. Eens die nu nog vage schim een berg wordt, zal mijn jongensdroom tot een einde gekomen zijn.

04 hapjes

Foto: lekkere hapjes

Het was een droom die ik al lang had. Hij groeide met elk boek dat ik las, elke film die ik zag. Toen captain Cook de trossen losgooide om voor het eerst naar het andere eind van de wereld te varen had ik tranen in mijn ogen. Ooit zou ik het ook doen. En nu is het zover. Ik heb het gedaan. Wat nu?

05 Sardinie natuur

Foto: wandelen op Sardinië

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

1505 Sicilië

1505 Italië

Je kan wensen dat de wind gunstig is. De weerkaarten of mensen met kennis kunnen je vertellen dat de wind gunstig is. Maar indien de werkelijkheid anders is, kan je best de zeilen bij stellen en koers wijzigen.

Griekse kat

Griekse kat

Foto: Griekse kat

Niets is beter dan de realiteit onder ogen te zien. Wie zeilt wordt elke dag met zijn neus op de feiten gedrukt. Het is het pijnlijkst als je een planning hebt. Je moet ergens op een bepaald moment zijn. Gelukkig begrijpt iedereen die Donna komt bezoeken wel dat de natuur uiteindelijk altijd het laatste woord heeft. Maar die planning geldt ook voor mij. 1 september komt snel nabij, en er zijn nog een paar trajecten waar ik veel tijd zou kunnen verliezen. Langs de kust van Portugal omhoog varen blijkt niet eenvoudig, en voor de Golf van Biskaje wacht je ook beter een goede wind af. Ik kan beter niet treuzelen.

Donna in de duinen

Donna in de duinen

Foto: Donna in de duinen, het is niet altijd eenvoudig om een veilige ankerplaats uit te zoeken

Mijn volgende afspraak is op 8/5/15. Dan komt Joeri met zijn vrouw Xandra op bezoek. We zullen samen de oversteek van Griekenland naar Italië maken. Maar het waait te hard om nu naar Pylos, de plaats van afspraak te zeilen. We kiezen een route die wat langer is, maar meer bescherming biedt aan de oostkant van het eiland. We vinden er mooie baaitjes, met zandduinen zoals bij ons. De mensen zijn nog even vriendelijk en lief als voorheen, het toerisme heeft hen blijkbaar nog niet aangetast.

De oude burcht van Methoni

De oude burcht van Methoni

Foto: burcht van Methoni

Elke dag vinden we een andere burcht om te bezoeken. Het is leuk om wat rond te slenteren tussen oude stenen.

Uiteindelijk komen we mooi op tijd in Pylos aan. De eerste persoon die we ontmoeten komt met een dik boek naar me toe. Hij schrijft er de naam van de boot in en stelt me wat vragen. Over zijn schouders kan ik lezen dat hij de datum van aankomst nog in 2014 heeft geplaatst, en erg officieel ziet zijn geschrijf er niet uit. “Dat is dan 5Euro.” Zegt ie op het laatste. Ik had het kunnen denken. De alarmbellen van een doorwinterde wereldreiziger waren al beginnen luiden. Nergens in Griekenland moesten we betalen om aan te meren in een haventje. Ik vraag hem wie hij is, en waartoe dat geld dient. Zijn Engels is plots niet meer zo goed. Hij kan nog enkel herhalen dat het 5Euro is. Die weet natuurlijk niet dat ik pas van Egypte kom, waar dit soort toestanden schering en inslag is. Goed geprobeerd, denk ik, maar om van mij 5Euro los te maken moet hij toch wat vroeger op staan. Later in het dorp vertel ik de mensen over hem. Iedereen kent hem. “Goed dat je hem niks gegeven hebt”, zeggen ze. “Hij probeert het met iedereen.”

De volgende dag zijn Joeri en Xandra er. Het is wat bij praten en Crismae en Xandra halen hun hart op dat ze nog eens hun moedertaal kunnen spreken.

Crismae en Xandra

Crismae en Xandra

Foto: Crismae en Xandra

Ik heb Donna nog eens volgetankt, we zijn klaar om over te steken naar Syracuse, Sicilië. Maar de voorspellingen maken me nerveus. Het zal hard waaien, tot 30knopen. Dat is de limiet van het aangename voorbij. En gewoonlijk mag je 10knopen bij die voorspellingen bij tellen. Dat wordt dan 40knopen, 8 Beaufort, stormachtig. Maar als we te lang wachten kunnen we niet meer vertrekken, want dan wordt weer opnieuw voor dagenlang westenwind voorspeld. Zo lang wachten is geen optie. We vertrekken, ik met een klein hartje. Ik keek de hele tijd op de weerkaarten om te berekenen wanneer we waar zouden zijn, en hoeveel knopen wind er nog bij zouden kunnen komen. Het werd inderdaad een ruwe overtocht. Elk uur leek het wat harder te waaien dan het uur daarvoor. Over de radio horen we een noodoproep. Ik wilde best een handje helpen, maar buiten ‘Pan pan’ verstond ik niets van de boodschap. Eens we de 18e lengtegraad hadden overgestoken zou het kalmer moeten worden. En dat was inderdaad ook zo. Tegen we in Sicilië aankwamen was iedereen weer kiplekker.

Kris heist de Italiaanse gastvlag

Kris heist de Italiaanse gastvlag

Foto: Italiaanse gastvlag wordt gehesen

De tijd in Italië is net dezelfde als in België. Dat wil zeggen dat ik nu alle tijdszones heb doorvaren. Ik ben rond, en heb een dag gewonnen op iedereen die in België is gebleven. Dat we nu veel meer noord zeilen dan ooit is te merken aan de lange dagen. Het valt Crismae op: “Het is al na 9, en nog steeds is het niet donker,” zegt ze. Gedurende heel haar leven werd het licht om 0600 en ging de zon om 1800 onder. Dat is in het hoge noorden dus anders. Zulke korte nachten zijn wel plezierig tijdens het zeilen.

035 Straatjes in syracuse

Foto: Syracuse

Ik had veel goeds gehoord over Syracuse, de stad van Archimedes. Het oude centrum is heel mooi. Oude verzorgde gebouwen, propere straten, gezellige winkeltjes, af en toe een kunstgalerij. Je voelt en proeft de eeuwenoude cultuur die er hangt. De keuken is verfijnd. Wat een verschil met wat ik in de Rode Zee allemaal heb gezien. Joeri en Xandra hebben er wat te vieren: ze zijn 1 jaar getrouwd, dus van die verfijnde keuken hebben we kunnen proeven.

Taormina

Taormina

Foto: Taormina

Onze volgende stop is de geboorteplaats van Alexandro, onze Italiaanse buurman van in Krabi, Thailand. Als Crismae hem via Facebook laat weten dat we in Taormina zijn, is hij laaiend enthousiast. En wij zijn dat ook; Taormina is zo mooi, oud, puilt uit van cultuur, heeft prachtige natuur, parkjes en een van de oudste en grootste amfitheaters dat het Romeinse imperium ooit heeft gehad. Er zijn gezellige barretjes, restaurants, en poepchique hotels. Taormina is een mondain oord, waar kunstenaars, adel en de beau monde elkaar ontmoetten.

06 juwelen

Foto: juwelen te koop

Joeri kan het niet laten om ons op een aperitief te trakteren in het vijf sterren Grand Hotel Timeo. Een hotel met geschiedenis en zicht op de Etna die aan het uitbarsten is. In het donker zie je de gloeiende lava van haar flanken stromen.

Taormina met op de achtergrond de gloeiende lava van de Etna

Taormina met op de achtergrond de gloeiende lava van de Etna

Foto: lava op de Etna

Het leven is goed in Taormina. We zijn ontspannen en genieten van alles wat het te bieden heeft. Maar daar zal met het vertrek van Joeri en Xandra snel verandering in komen. Want dan moeten we weer verder. Ik houd al een hele tijd het weer in de gaten, en dat ziet er niet goed uit. Als ik de 20e niet op Sardinië ben, zit ik een hele week vast op Sicilië vanwege opnieuw: sterke westenwind.

vlnr: Joeri, Xandra, Crismae, Kris

vlnr: Joeri, Xandra, Crismae, Kris

Foto: Joeri leert me de nieuwste hype kennen: naar het schijnt drinkt iedereen die ‘in’ is in Antwerpen het Italiaans aperitief ‘Spritz’: Prosecco met Aperol

Ik heb trajecten gepland van 60nm per dag, maar het blijkt al gauw dat dat niet haalbaar is. De eerste dag leggen we met moeite 25nm af. De tweede dag beloofden de weerkaarten goed zeilweer, ik wil de hele nacht doorzeilen om de verloren tijd in te halen. Maar van al wat voorspeld was klopte niets. De wind kwam regelmatig van de tegenovergestelde richting. Tegen de avond stond er zelfs zo veel wind dat ik gedwongen werd rechtsomkeer te maken om beschutting te zoeken in de marina van Milazzo. De prijs om er aan te meren: 88Euro per dag, en denk niet dat het er luxueus is; vrijwel alle comfort ontbreekt.

Berghellingen van Taormina

Berghellingen van Taormina

Foto: wandelen in Taormina

Op de kaart vind ik slechts heel weinig ankerplaatsen die ik veilig genoeg acht om er lang te blijven, en de jachthavens zijn hier blijkbaar zo duur dat ik er alleen in uiterste nood heen wil. Voor de 18e voorspelt men wind op kop. Ik hoop dat ook die voorspellingen fout zijn, want ik waag het er gewoon op. Wil ik voor de westenwind in Sardinië zijn, dan moet ik nu in 1 stuk doorzeilen, en dan mag er niets fout gaan. Ik zet gewoon mijn verstand op nul, en de motor op volle kracht. Diesel verbruiken is goedkoper dan havengeld betalen. Mijn plan B is bij kopwind zo veel mogelijk noord te zeilen, om dan eventueel een bocht te kunnen maken en toch nog ergens op Sardinië te belanden. Als het toch te krachtig waait heb ik plan C: toegeven aan de wind en zuidelijk van Sardinië, richting Algiers, onder de Balearen door en ergens land maken in Cartagena, Spanje. Maar dat wil dan wel zeggen dat ik mijn afspraak met Evy en Raf op Sardinië mis, en ook die van Guy en Nicole op Menorca, want die wilden ook nog eens terugkomen.

Uiteindelijk hadden we niet te veel tegenslag met de wind. Soms stond die zelfs goed, maar omdat ik minstens 6knopen wilde maken om op tijd in Sardinië aan te komen, moest de motor de hele tijd voor wat extra snelheid zorgen. De laatste mijlen krijgen we de wind al op kop. Goed dat ik me wat gehaast had, of ik had nog veel meer tijd en diesel nodig gehad. Na 3 dagen motorzeilen komen we aan in de golf Di carbonara, Sardinië, uitgeput en met een dieseltank die weer helemaal leeg is.

Vespa

Vespa

Foto: Vespa

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

1504 Griekenland

01 deur

Foto: Deur in Kreta

Op 19 april 2015 komen we in Zakros, Kreta aan. Het is een mooie dag. Er is geen wolkje aan de lucht, geen Cirrocumulus, Cumulonimbus, Conalingus of hoe die dingen ook heten zijn in de verste verte te bespeuren. Nog voor we aan wal zijn snuif ik een scala aan geuren op van kruiden en alles wat bloemt en bloeit. De lente heeft kleur en geur in het land gebracht. Ik voel me goed.

02 crismae in de bloemen

Foto: Crismae in de bloemen gezet

Hoewel ik hier nog nooit ben geweest, voel ik me thuis. Ze spreken een andere taal, maar de mensen hier zien er uit zoals ik, ze betalen met het zelfde geld, aanbidden dezelfde god en hun keuken ken ik vanuit den Aldi: mousaka met retsina.

02 we zijn er

Foto: we zijn er

Ik geniet intens van het onreine vlees, ik ben er,Griekenland, de bakermat van onze Europese beschaving, het land waar de democratie en daarmee de meest fundamentele mensenrechten zijn uitgevonden. Ik ben thuis. Ik ben veilig. Ik mag weer schrijven wat ik wil.

03 kerkje

Foto: kerkje, de deur stond open, al haar rijkdommen liggen zomaar voor het grijpen. Het geeft een veilig gevoel.

Het Suezkanaal en alles wat er bij hoort ligt nu gelukkig ver achter ons. Het was geen aangename reis, ook geen makkelijke. De wind stond niet goed en het duurde lang voor we de 440nm van Port Said tot hier hadden afgelegd. Maar dat zijn we, met een glas retsina in de hand nu al lang vergeten.

04 Kris ruilt de Egyptische gastvlag in voor de Griekse

Foto: Kris ruilt de Egyptische gastvlag in voor de Griekse

De eerste mensen die we op Europese bodem ontmoeten zijn een koppeltje Oostenrijkers. Ze zijn met hun woonwagen op tocht. Het deed me denken aan de tijd dat ik mijn zaakje nog had, en zelf met een busje doorheen heel Europa trok, van noord tot zuid, om mijn spulletjes te verkopen. Ik kon het niet laten om een praatje met hen te slaan.

04 woonwagen

Foto: Oostenrijkers met hun woonwagen

In de volgende ankerplaats, Siteia, zullen we mijn kozijn Guy en zijn vrouw Nicole oppikken. Ze keken er al lang naar uit om Donna eens te vervoegen, en nu we in de Middellandse Zee zijn leek dat het ideale moment om eens af te komen.

05 Donna het hele team

Foto: Donna, het volledige team, vlnr Crismae, Kris, Nicole, Guy

We zeilen elke dag een stukje, zij nodigen ons uit op terrasjes, en restaurantjes, dingen waarvoor bij ons al lang het budget ontbreekt. En zo krijgen ook wij het gevoel dat we met ‘vakantie’ zijn. En als we niet uit eten gaan geniet ik hoe ze beiden met zorg de spijzen bereiden. Al is het maar een slaatje, ze kiezen er de beste producten voor uit en maken die met veel toewijding en aandacht klaar. Ze selecteren er een passende wijn bij, en daardoor is het elke dag feest.

06 terrasjes doen

Foto: terrasjes doen

Het doet goed om weer wat dichte familie om je heen te hebben, mensen die ik al 5 jaar niet meer heb gezien. Toch zijn ze niets veranderd. Het zet me aan om er wat vaart in te zetten, en de rest van de mensen die ik in België heb gemist weer terug te zien. Ik kijk er zelfs naar uit om weer voor de klas te staan, om de jeugd van vandaag weer de basisbeginselen van de wiskunde bij te brengen, de prachtige inzichten van Newton, Descartes en Gauss; om weer een geregeld leven te gaan lijden. Om het leven weer op te nemen, daar waar ik het 5 jaar geleden heb achter gelaten. Is het niet prachtig om in een maatschappij te leven waar dit kan? Er even voor 5 jaar tussenuit te glippen. Even alles vaarwel zeggen, en nadien terugkomen alsof er niets is gebeurd? Even van kalf naar zwaluw, en als het je goed uitkomt te kunnen kiezen weer een kalf te zijn? Is dit soort maatschappijmodel niet waard om verdedigd te worden? Ik althans, ben België, en Europa heel dankbaar dat dit mogelijk is.

07 c in gras

Foto: Crismae in het gras

Uiteraard zal mijn nieuwe leven er wat anders uitzien. Ik heb geen huis meer, en zal dus weer van voor af aan moeten beginnen. En hoewel ik opnieuw in Siso Deurne aan de slag kan, mijn plaats in de Koninklijke Balletschool van Antwerpen is nog lang niet zeker. Dat is jammer, want ik voelde me in die kunstzinnige omgeving heel goed. Ik omring me graag met mensen die een doel hebben in hun leven, en er ook voor gaan, hoe zot ook. Mensen met een duidelijke mening, en al staat die haaks op die van mij, die met vuur kunnen verdedigen. Ik geniet van grote ego’s, van mensen met een groot ‘kijk eens naar mij’ gehalte, en daar loopt het op de Balletschool van vol. We zullen wel zien waar we terecht komen in september. Ik ben flexibel en pas me makkelijk aan, maar als ik elders terecht zal komen, ik zal ze toch missen.

08 aankomst in spinalongas

Foto: aankomst in Spinalongas (Foto: Andy)

In Siteia kunnen we inklaren. Op het douanekantoor kijkt iedereen verbaasd op wanneer ik en Guy er binnen stappen. Men is er aan de koffie en het lijkt alsof ze nog nooit iemand over de vloer hebben gehad die voor iets anders kwam dan voor koffie. Er hangen wat mensen van het dorp bij elkaar en wij zijn heel welkom om deel te nemen aan hun ritueel. In een vlaag van professionaliteit vraagt 1 van de koffiedrinkers heel vriendelijk in haar beste Engels: “Waar is de boot geregistreerd?” Ze doet in haar trainingspak niet in de verste verte denken aan een douanebeambte, en haar figuur verklapt me dat ze het kledingstuk ook niet heeft gekocht om te gaan trainen. Ze loenst ook een beetje, waardoor ze tegelijk mij en Guy in het oog kan houden. “In België”, zeg ik. En dan is het 30 seconden stil. “Is dat van de Europese Gemeenschap?” vraagt dezelfde dame. Nu had ik niet verwacht dat in dit lokaal over de Grote Unificatie Theorie zou worden gedebatteerd, of dat men zelfs nog maar wakker lag of men morgen met de Euro, Drachme of Roebel zou moeten betalen, maar dat ze nog nooit van België hadden gehoord verbaasde me toch een beetje. Ik wacht even met mijn antwoord, alsof ik de vraag terugwerp. Men heeft er toch tijd genoeg. Iedereen kijkt nu een beetje naar iedereen, maar er is niemand die een standpunt durft in te nemen.

“De hoofdstad van België is Brussel”, geef ik als hint zoals een quizmaster op TV. Ah, ja, Brussel, dat kennen ze.

“Dat is waar ze hun geld van krijgen,” fluister ik Guy toe die naast me staat. Iedereen van de aanwezigen doet nu met veel tamtam een beetje zijn zeg, alsof ze het eigenlijk wel wisten maar wilden zien of de ander het ook wist. Ze komen uiteindelijk tot het besluit dat België tot de Europese Unie behoort. Het dorp is blij met hun correcte antwoord.

“Dan hoef je niet in te klaren,” concludeert het trainingspak. Ze is duidelijk opgelucht dat er nu ook geen reden meer is om van haar stoel te komen. OK, goed, gemakkelijk. Bij de kustwacht hebben we wat meer problemen. Crismae heeft immers geen visum voor Europa. Maar iedereen doet er zijn best om dat probleem voor ons zo snel mogelijk op te lossen. Iedereen is heel vriendelijk, en hulpvaardig, en zonder dat wij er enige moeite voor hebben moeten doen worden alle papieren klaargemaakt. Probeer maar eens een ander land binnen te geraken zonder papieren, bedenk ik me.

09 Siteia

Foto: Siteia

Uiteindelijk stapelen we enkel positieve ervaringen op met de Grieken. Als we in een supermarktje in Kapsalion, op het eilandje Khytira niets naar onze goesting vinden, stelt de eigenaar voor om ons met zijn auto naar de concurrentie 20km verder te brengen. Zo maar, gratis voor niets. “Daar is een grotere supermarkt,” zegt ie, “veel beter.” Wat later biedt iemand zijn internet gratis aan, zodat we onze mails nog eens kunnen beantwoorden en de nieuwe weerkaarten kunnen downloaden. Na 5 jaar zeilen vraagt men me heel vaak wat nu eigenlijk de beste plek is om met een zeiljacht op vakantie te gaan. Ik denk dat ik het weet: Griekenland. Ik was er nog nooit geweest, maar tot nu toe ben ik er dol enthousiast over, de mensen, de natuur, het eten, het weer. Al moet je met dat laatste wel opletten. Als de weerkaarten 15knopen wind voorspellen kan dat tussen 0 en 30knopen zijn. Het weer slaat zo snel om dat je constant op alles voorbereid moet zijn.

10 Donna in Panormou

Foto: Donna in het haventje van Panormou

We zeilen met Guy en Nicole langsheen de noordkant van Kreta. Elke dag een stukje verder, heel ontspannen. In elk dorpje maken we een tochtje en kuieren wat rond in de koelte van de witte huisjes. Van Panormou steken we over naar Kythira. Een zeiltocht van 100nm. Guy geeft niet af, en zeilt bijna de hele nacht door.

11 guy en nicole

Foto: Guy en Nicole, de oversteek naar Kythira

In Kythira krijgen we slecht nieuws. De vader van Nicole is in het ziekenhuis opgenomen. Ze moeten na amper een week weer naar huis. Jammer.

12 guy en kris

Foto: Guy en Kris in de cockpit van Donna

Ze zijn nog maar pas van boord of het weer slaat weer om. Er ontstaat een gevaarlijke deining aan de kade. Donna slaat af en toe met een venijnige smak tegen het beton. Terwijl ik op de kade de fenders aan het goedsteken ben breken plots 2 meertouwen. Donna draait met haar voorsteven van de kade weg. We kunnen nog 1 spring losmaken, op het laatste meertouw zit nog te veel spanning. Intussen smakt Donna nogmaals tegen de kademuur. We snijden het laatste meertouw door, en vertrekken geïmproviseerd naar meer beschutting. De wind pikte snel op. Het begon met 25knopen, maar ging snel naar 30, 35, 40 en meer. Dat is al 8 Beaufort. We vinden wat beschutting aan de Oostkant van het eiland, in de baai van Dhiakofti. Maar ook daar waait het nog te hard. Met enkel het grootzeil op vliegen we er tegen soms 10knopen heen, maar met slechts heel veel moeite kunnen we op motor de baai tegen de wind in binnenvaren.

96 muurtje moet bloemen

Foto: heel veel muurtjes, begroeid met wilde bloemen

Er staat ook daar nog zoveel wind dat ik tijdens het ankeren heel mijn ankerketting verlies. Ik blokkeer de ankerlier, maar de ketting springt er gewoon overheen. Ik zie hoe het einde van mijn ketting in zicht komt, die heb ik rood gemarkeerd, en moet machteloos toezien hoe ook het rood in de zee verdwijnt. Het einde van de ketting is met een stevig touw vastgemaakt, maar dat touw knapt stuk, het zweept hard tegen mijn been en laat een lelijke wonde achter. Ik ben nu heel mijn ketting en anker kwijt. Ik vraag Crismae om op motor zo veel mogelijk ter plaatse te blijven. Dat is niet zo gemakkelijk, maar ze doet het prima. Terwijl kan ik een tweede anker klaarmaken. Ik maak er een stevig touw aan vast, werp dat uit, en … het houdt. We zijn gered, toch voor even.

97 kreta

Foto: het verwonderde me hoe mooi het binnenland van de eilanden wel waren

Ik wil niet de nacht ingaan, enkel gezekerd aan 1 meertouw. Ik heb nog een aantal uur voordat het donker wordt en wil van die tijd gebruik maken om mijn anker en ketting weer op te vissen. Maar ook dat was niet makkelijk. De felle wind en kou maakten daar een erg onaangename klus van. Gelukkig kon ik vanuit mijn dinghy de ketting snel vinden, maar om die hele ketting naar boven te krijgen was mijn dinghy te klein. Terwijl ik de ketting optilde, helde die zo veel dat hij vol liep met water. Daarbij bleek het anker achter een rots vast te zitten. Wat ik ook deed, ik kreeg het niet los. Maar het lukte me wel om aan het einde van de ketting een aantal touwen aan elkaar te binden, die naar Donna te trekken, en Donna zo aan de ketting vast te maken. Nu kon ik gelukkig de nacht ingaan, gezekerd aan 50m ketting, 5m diep. Dat zou wel niet loskomen. Gelukkig, want het weer werd als maar erger. Ook de volgende dag waaide het zo hard dat we bijna niet van boord konden gaan.

98 g&n

Foto: de Griekse eilanden zijn aan te raden voor iedereen die van een bergwandeling houdt

De weerkaarten gaven ook voor de volgende dagen een zelfde weerpatroon aan. Ik besliste om meer noord te gaan. Want hoewel het weer daar eigenlijk het zelfde is, de windkracht blijkt daar altijd een 5 tal knopen minder te zijn dan op het eiland Khytira, waar we nu zitten. Met het kleine anker van de dinghy kon ik achter de beugel van het groot anker haken, en kreeg het zo los, zonder te duiken. Zo konden we vertrekken, en zo eindigen we dan in Frangos, Elafonisos, een mooie baai, helemaal in het zuidelijkste puntje van de Peloponnisos.

99 kreta sneeuwbergen

Foto: de besneeuwde bergtoppen van Kreta maken indruk op Crismae, die heeft nog nooit in haar leven sneeuw gezien

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

1504 Suez

01 apl belgium

Foto: APL Belgium vaart het Suezkanaal uit

25/3/15 vertrek uit Port Ghalib.

Een week na onze aankomst komt er een mooi en groot Russisch jacht aan. Sergei is de eigenaar. Ook hij is bijna aan het einde van zijn wereldreis. Maar in tegenstelling tot mezelf moet hij niet opnieuw gaan werken. Hij is schatrijk, en heeft een schipper in dienst. Zeilen is zijn grote liefde, maar gin-tonic, wodka of tequila komen toch ook heel dicht in de buurt. Hij probeert ons elke avond mee te krijgen voor een plons in dat vocht.

02 sergei

Foto: ook Sergei is blij dat hij het piratengebied voorbij is

Hij deed men zijn jacht Aden, Jemen aan, omdat daar nieuwe crew aan boord zou komen. Die mochten echter het vliegveld niet verlaten en moesten dus noodgedwongen terug naar waar ze vandaan kwamen. Hij ging er naar de groentemarkt en kreeg daarvoor zwaar bewapende bodyguards mee van de Russische ambassade. Hij vond de groentemarkt, een drukke markt, veel kraampjes, maar geen groenten. Alle kraampjes waren leeg, merkwaardig. Toen hij iemand vroeg waar de groenten waren antwoordde die met een mysterieuze glimlach. Hier zijn geen groenten, meneer, vertelde hij. Maar hij werd uitgenodigd om een kijkje te nemen onder de toonbank. Wapens. Elke kraampje verkocht wapens. Kalashnikovs, granaten, geweren, alles wat je je maar aan licht oorlogstuig kan indenken. Alles, tot anti-luchtdoelraketten kon je er vinden. “Ik maak je een goede prijs” vertelde de man. De prijs was zo goed dat Sergei meteen een hele verzameling kocht. Dat maakte zijn doorgang door de Rode Zee wat minder stresserend en ook minder saai. De hele bemanning vermaakte zich met schietoefeningen. Ze gooiden een bus overboord en probeerden die dan zo vaak mogelijk te raken. Hij liet er me filmpjes op zijn Iphone van zien. Ze hadden inderdaad plezier en leken zelfs een beetje ontgoocheld dat ze geen echte piraten waren tegengekomen.

03 op en af de boot klimmen

Foto: op en af de boot klimmen

30/3/15 Ras Thelemet, 60nm van Port Suez. De AIS werkt niet meer. Ik gooi alles open, kijk alle kabels na, maar kan niets abnormaals vinden. Een uur ben ik er mee bezig. Maar wat ik ook doe, ik kan geen enkele boot op mijn plotter toveren, terwijl er normaal makkelijk 30 te zien zijn. Ondertussen steken we de traffic lines over van de west kant naar Sinai, de oost kant. Er zijn gelukkig geen boten. Het doel voor vandaag is om Ras Sudr te bereiken. Dat is niet ver van Ayun Musa, de bron van Mozes. Het water van de bron smaakt naar men zegt toch nog heel brak, ondanks de pogingen van Mozes om het zoet te maken. Er zijn trouwens nog meerdere plekken die verwijzen naar de Bijbel. Mijn grootmoeder zou haar hart hier ophalen. Zij was er altijd heel fier op dat ze haar ‘heilige geschiedenis’ zo goed kende. Op verschillende plaatsen beweert men dat Mozes er de Rode Zee heeft geopend en ze met zijn door God uitverkoren volk heeft overgestoken. Dat zou nu ter hoogte van die bron wel het meest waarschijnlijk zijn. Je kan er puntjes op de kaart verbinden waar de zee niet dieper is dan 7m. Dus als het zeepeil omwille van welke reden dan ook 7m daalt, valt die hele wandeling droog. Uiteraard heeft men er nu een kanaal in uitgebaggerd om grote schepen door te laten.

04 fruitkraam

Foto: fruitkraam

Als je het onderwerp googlet kom je van de ene religieuze website op de andere. Ze proberen allemaal met wetenschappelijke argumenten aan te tonen dat de zee zich effectief plots kon geopend hebben. Ik vraag me af wat ze daarmee willen bereiken. Want indien het wetenschappelijk kan worden verklaard, is het geen mirakel meer, geen tussenkomst van God. En dat moest het toch zijn? Mozes tikte met zijn staf op de grond, en de zee ging open. Ik hoop in elk geval dat het ‘natuurlijk’ fenomeen zich vandaag niet opnieuw voordoet, want ik wil met Donna niet aan de grond lopen. Langsheen heel de Noord-Egyptische kust zag ik trouwens ‘brandende braambossen’. Van ver lijkt het op de verlichting van een weg, maar als je dichterbij komt kan je duidelijke vlammen zien. Ze lijken zomaar uit de grond te komen. Het zijn gas ‘flares’. In die vlammen worden afvalgassen van de gas of oliewinning verbrand. Maar je bent natuurlijk vrij om te geloven dat het God is die je zegt dat hij van alle mensen op de wereld jou het liefste ziet.

05 vlam

Foto: brandend braambos

Plots licht een groen driehoekje op op de GPS. Een boot. De AIS doet het toch? Ik zag dus niets op de AIS omdat er gewoon geen boten waren? Ik heb nu begrepen dat boten in groep door het kanaal gaan, en allemaal op het zelfde moment aankomen. Ik schroef alles weer mooi dicht.

06 frank

Foto: Frank

Op 1 april zijn we in de jachthaven van Suez. Ooit een bloeiende jachtclub, nu passeren er slechts een handje vol boten per jaar. Ik ben nerveus, want ik heb over het oord geen enkel goed woord gehoord. We komen er Frank tegen, en Starlet, en er ligt nog een ander Belgisch jacht. We besluiten om ’s avonds samen iets te gaan eten. De wachter vraagt naar onze paspoorten. Ik toon ze hem, maar de andere Belg in het gezelschap roept luid dat hij ‘de boom in kan’. De wachter verdwijnt met de staart tussen zijn benen weer in zijn hokje. Ik heb wat medelijden met hem. De man doet immers gewoon zijn werk, en de hele dag in zo een hokje zitten valt ook niet mee. De Belg voelt zich verplicht om uit me tekst en uitleg te geven. Hij had eerder die dag ankerketting gekocht, en toen hij daarmee in de marina kwam wilde diezelfde wachter bakshish, steekpenningen, anders zou hij de douanen inlichten. Hoewel je geen btw hoeft te betalen als je dingen het land uitvoert moet je waarschijnlijk wel een hele papierwinkel doorlopen, dus hij gaf hem maar 50pond bakshish. Egyptenaren vinden het niet zo erg als je hen haat, als ze er maar iets aan verdienen. Hij is Egypte en de Egyptenaren ‘kots, maar dan ook kotsbeu’. Hij werkt er al 7jaar en kan het volk niet meer uitstaan. Niet 1 Egyptenaar is volgens hem te vertrouwen, liegen en bedriegen is hun 2e natuur. Hij kijkt er naar uit om in de Middellandse Zee te zijn.

07 crismae vanop starlet

Foto: Crismae vanop Starlet met Donna op de achtergrond

Hij bevestigde wat ik over het land gelezen had. En jammer genoeg moet ik bevestigen wat hij bevestigde. Terugblikkend op mijn verblijf weet niet wat het ergste was, de stress van de piraten rond Somalië, of dat van de rovers in Suez. Iedereen waarmee ik mee te maken had in de jachtclub liegt en bedriegt. Het begint met de agent. Mij werd Ibrahim aangeraden. Een gezapige oude man, iedereen noemt hem de meest integere en eerlijkste van alle agenten. En dat is ook zo, ik raad hem aan iedereen aan, hoewel ik hem niet eerlijk of integer zou noemen. Na zijn vertrek komt een ander heerschap mij de hand drukken. Hij is mijn agent, zo vertelt hij. Ik dacht dat ik al met Ibrahim werkte. Hij vertelt me dat hij de zoon is, en dat het dus dezelfde firma is. De diesel die ik koop moet ik aan hem betalen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want zijn verhaal is puur bedrog. Karkar is de persoon die de jachtclub openhoudt. Hij is de vrolijkheid zelf en doet de grootste moeite om goed bij je te staan. Maar ook hij heeft als enige doel om zo veel mogelijk geld uit je zakken te slaan. Als je hem geen bakshish geeft geeft hij je het gevoel dat je een ziekelijke gierigaard bent die voor zijn eigen bestwil dringend toe is aan een diepe introspectie.

08 appelsienen

Foto: Crismae bestelt vers appelsiensap, de prijs van het drankje wordt elke dag een beetje goedkoper

Hij geeft je een warme welkom, noemt je ‘mijn vriend’ en soms zelfs ‘mijn broeder’, maar bedriegt je zonder blozen. Ik weet hoeveel de prijs van de diesel aan de pomp is, ongeveer 0,20USD. Hij vraagt 1,30USD voor een liter, geleverd aan boord. Diesel kan je volgens hem enkel aan de officiële prijs kopen, want wie smokkelt vliegt de gevangenis in. Ik bestel 240l diesel. Hij levert me de diesel in het donker met zijn bootje. Er was buiten de prijs niets officieel aan heel de dieseltransactie. Hij heeft net 250$ aan me verdiend. Ik vertel hem dat ik dit soort zaken niet doe met mijn vrienden. Dat hij me in de toekomst niet meer zijn ‘vriend’ moet noemen, en dat we een puur zakelijke relatie hebben. Hij druipt af, en ik heb wat spijt dat ik hem zo hard heb aangepakt. Maar later zal ik leren dat hij niet gekwetst was door mijn woorden, hij vreesde enkel dat er van mij niets extra meer te roven zou zijn. Hij probeert nog met kleine dingen, petjes of T-shirts, of wat dan ook. Hebben is hebben en krijgen is de kunst. Wanneer ik vertrek verwacht hij nog een dikke fooi. Later blijkt dat hij me 2 dagen te veel voor de marina heeft aangerekend. Al het geld dat je hem geeft stopt hij gewoon in zijn zak, zonder factuur. Dan wil hij nog geld voor de wasmachine. Hoeveel keer we de wasmachine hebben gebruikt? Ik kijk hem aan en denk nu ook dat hij de boom in kan. Het is normaal om voor de wasmachine te betalen, maar de normen hier verschillen van die bij ons.

“5 keer.” Antwoord ik.

“Komaan, Kris, je weet heel goed dat je veel meer was hebt gedaan dan dat.”

Ik kan niets meer dan minachting voor hem opbrengen. “Karkar,” antwoord ik, “jij bent mijn vriend, ik zou nooit een vriend bedriegen. Dat zou jij toch ook niet doen?”

09 donna en de boot van matheus

Foto: Donna en de boot van Matheus aan de kade in Suez

Ik moet 200pond betalen voor de wasmachine. Ook die gaan rechtstreeks zijn zak in. De afrekening van mijn agent is 30USD meer dan afgesproken. Vlak voor mijn vertrek komt hij nog met drie zakken fruit en brood. Dingen die we later weggeven omdat we ze niet nodig hebben. Hij geeft het me met een mild gebaar alsof het een geschenk is. Wanneer ik hem vraag hoeveel ik hem moet zegt ie zonder blikken of blozen: 165pond. Dat is zeker 3 keer de prijs dan wat hij ervoor betaald heeft. Ik hoor Matheus van aan de andere kant van de dok roepen: “Ik heb je al genoeg betaald!” Dat hoor je wel vaker hier. Hij heeft veel kosten gehad aan zijn motor, en nu vraagt zijn agent 600USD commissie bovenop het loon van de werkmannen! Toen zijn loods arriveerde zag die dat er aan de motor was gewerkt. Toen hij niet genoeg geld kreeg eiste die een controleur. Extra kosten en een dag uitstel van vertrek. De controleur kwam, vroeg om de motor te starten en toen die het deed wilde hij bakshish. Waarschijnlijk ging een deel ervan naar de loods. Ook wanneer Matheus begint te vertellen over zijn ervaringen in Egypte stopt hij niet. Zijn verhalen zijn hallucinant en doen me denken aan Marco Polo. Die schreef in 1298: ‘Moslims zijn verraderlijk en gewetenloos. Volgens hun geloof is stelen en plunderen van mensen van een ander geloof geen misdaad.’ Ik voel me net zo. Al hoef je niet vrezen dat je overvallen zal worden, toch heb je voortdurend het gevoel dat je langs alle kanten bestolen en geplunderd wordt. Zelfs Crismae merkt op dat deze mensen geen schaamte kennen. In de Filippijnen of in Thailand, of zelfs in Soedan was er niemand die je iets vraagt. Niemand, terwijl men er veel armer is. In Soedan werden we verschillende keren op thee uitgenodigd, en zelfs wanneer men het liet komen van een ‘café’ wilde men er geen geld voor. Wat een verschil met hier.

10 fruitverkopers

Foto: ezelkarren

Oman was verschrikkelijk omwille van de regelgeving van de haven. Maar mijn gevoelens over Egypte gaan over de Egyptenaren, over de mensen zelf. Dat ligt wat gevoeliger. Laat ik het zo zeggen: de algemene cultuur zoals ik die in Egypte heb ervaren strookt niet echt met de waarden en normen die ik gedurende mijn leven in Europa en de rest van de wereld heb meegekregen.

11 vuil

Foto: Egypte is ongelofelijk smerig. Na een kinderfeestje op de speelplaats van de school naast de marina werd al het vuil bij elkaar geveegd en gewoon in zee geworpen. Een mooi voorbeeld voor de kindjes.

12 kerk

Foto: kerk

In Suez zien we een statige kerk. Alles binnen is kort en klein geslagen, de meubeltjes heeft men op een hoop gegooid en in brand gestoken. Een militair bewaakt de inkompoort. De woorden ‘verdraagzaamheid’, ‘multicultureel’, of ‘vrijheid van meningsuiting’, zijn hier inhoudsloze begrippen. Ook de meisjesschool wordt door militairen bewaakt.

13 onze loods

Foto: onze loods

Op 8 april trekken we het Suezkanaal door. Of toch de helft ervan. In het midden is het ‘Bitter lake’, dan het stadje, Ismailia, en een jachthaven. Zeilen op de grens tussen Afrika en Azië. Je doet het niet elke dag. Het hele kanaal is een militaire zone, afgeschermd door een hoge muur met wachttorens. Het is een waterweg door de woestijn, een contradictio in terminis. Als de wind oppikt wordt het zand hoog de lucht in geblazen en vormen zich gele wolken. Onze loods valt mee. Hij is tevreden met het eten dat we hem voorschotelen, en zolang zijn kop thee maar gevuld is klaagt hij niet. Hij vraagt maar 1 keer naar bakshish, wil een petje en sigaretten.

14 gele wolken

Foto: gele wolken van zand

In Ismalia komen we Matheus opnieuw tegen. Het verbaasde me, want hij was een dag eerder vertrokken en wilde in 1 keer het kanaal door. Het was niet de motor of andere technische problemen die hem hier hielden, maar opnieuw de vuile truckjes van de Egyptenaren. Wie voor 0300 uur in Ismailia is mag daar van loods verwisselen en doorvaren. Hij kwam om 1430 aan, maar dat was toch ‘net’ te laat. Hij wilde zich haasten voor de storm in de Middellandse Zee. Nu is hij verplicht om nog minstens 3 dagen te wachten op beter weer. Komt mooi uit voor de jachthaven. Het eerste wat de man die onze touwen aanneemt tegen me zegt is : “bakshish”.

matheus boot

Foto: etentje bij Matheus

Intussen heeft mijn kozijn Guy tickets geboekt. Hij komt me vervoegen in Kreta. De weerkaarten zien er echter niet echt goed uit. Na enkele dagen besluit ik toch om maar verder te gaan. Eens het kanaal uit kies je best meteen voor de open zee. Aangenaam is het niet, zo in het donker aan een grote tocht beginnen, maar er zit niet veel anders op. Op 18 april doen we het 2e deel van het kanaal. Als we aan de eindplaats zijn veranderen de plannen. Het is al donker en, we moeten de jachthaven binnen, want ‘men wil onze papieren nog eens nakijken’. Ik kom er Andy tegen. Hij roept van ver naar me: “Ze zijn niet in je papieren geïnteresseerd, ze willen gewoon meer geld.” Ik moet ankeren, een loodsboot komt gevaarlijk dicht tegen me aangevaren. Dan krijg ik orders om me naar de kade te begeven. Mijn ankerlier doet het weer niet. Ik vind het deze keer niet erg, en ik denk ook dat ik de oorzaak ken, ik heb de zekering er tussenuit gehaald. Terwijl ik rustig mijn ketting met de hand aan het optrekken ben krijg ik de indruk dat ze het wachten beu worden. Na een tijdje hoor ik dat ze mijn papieren nu toch niet meer moeten zien. Ze vragen agressief naar sigaretten, geld, frisdrank en dreigen met hun boot een flinke kras op Donna te maken. Ik geef niks en wanneer mijn anker opgehaald is verdwijn ik in het donker gat van de haveningang. Er staat geen maan, en de open zee komt bedreigend over, maar het idee dat ik nu voor goed van deze mensen verlost ben lucht me enorm op. Ik ben weer vrij, op weg naar de vrije wereld. Ik probeer 1 positieve herinnering aan het land op te halen, het appelsiensap was goed, voor de rest vind ik niks. Egypte staat helemaal onderaan de lijst van de landen die ik heb bezocht.

donna in suez

Foto: Donna in het Suezkanaal (foto: Andy)

15 C in suez

Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie